در دنیای تولید محصولات پلاستیکی، انتخاب روش مناسب بستگی مستقیمی به شکل نهایی محصول و تیراژ تولید دارد. در ادامه تفاوت‌های ساختاری این دو فرآیند را بررسی می‌کنیم.

۱. فرآیند تزریق پلاستیک (Injection Molding)

تزریق پلاستیک پرکاربردترین روش برای تولید قطعات پلاستیکی است. فرآیند آن مشابه پر کردن یک قالب یخ است: پلاستیک مذاب با فشار زیاد به داخل یک قالب بسته تزریق شده، سرد می‌شود و سپس قطعه نهایی که شکل دقیق حفره قالب را دارد، خارج می‌گردد.

• مزیت اصلی: امکان تولید انبوه قطعات بسیار پیچیده (مانند قطعات خودرو، اسباب‌بازی‌ها یا بدنه لوازم خانگی).
• تنوع: با تغییر قالب، می‌توان از کوچک‌ترین قطعات میلی‌متری تا قطعات بزرگ چند کیلویی را تولید کرد.
• صرفه‌جویی: اگرچه هزینه ساخت قالب اولیه بالاست، اما در تیراژ بالا، هزینه هر قطعه به شدت کاهش می‌یابد.

۲. فرآیند اکستروژن (Extrusion Molding)

فرآیند اکستروژن بیشتر شبیه به بیرون آمدن خمیردندان از تیوپ است. در این روش، پلاستیک مذاب به صورت مداوم از داخل یک قالب با مقطع مشخص (Die) عبور می‌کند تا یک محصول طویل با مقطع ثابت ایجاد شود.

• محصولات هدف: این روش برای تولید محصولاتی که طول زیادی دارند اما شکل مقطع آن‌ها در کل طول مسیر یکی است، استفاده می‌شود. (مانند لوله‌ها، شیلنگ‌ها، قاب پنجره‌های PVC و ورق‌های پلاستیکی).
• تداوم تولید: برخلاف تزریق که یک فرآیند "نوبتی" (دانه دانه) است، اکستروژن یک فرآیند "پیوسته" است. یعنی دستگاه می‌تواند کیلومترها لوله را بدون توقف تولید کند.

مقایسه کلیدی: تزریق در مقابل اکستروژن